Stoffige schijtvogel bedreigt cultureel erfgoed

Directeur WNBF doet boekje open

duif

Toen ik vanmorgen de krant uit de brievenbus ging halen, zag ik tot mijn grote droefenis dat mijn voordeurstoep in één nacht tijd weer geheel was onder gescheten door duiven. Sinds begin dit jaar brengen ze met z’n tweeën de nacht door op een sierricheltje van amper tien centimeter breed recht boven mijn stoep. Een normale vogel haalt het niet in zijn hoofd om er te gaan zitten, laat staan schijten. Voor duiven echter is dit geen enkel probleem, want dat is namelijk het enige waar ze goed in zijn: zitten en schijten. En in het maken van achterlijke geluiden. Het is vaste prik, zit je ’s avonds te genieten van twee lijsters die tegen elkaar aan het opbieden zijn, landt er binnen een minuut een duif in de buurt om het schitterende gezang te verstoren met zijn botte “Roekoekoe, Roekoekoe, Roe…..” Dat ze dan ook nog eens de gewoonte hebben om hun zin niet te af te maken, maakt de zaak er nog irritanter op. Je zou verwachten dat zo’n onbeschaafd dier zich thuis voelt in de buurt van moerassen, vuilnisbelten of mestvaalten.

De tragiek is echter dat zijn voorkeur uitgaat naar het bevuilen van monumentale gebouwen en standbeelden. Het zijn cultuurbarbaren. Als ze een heilige of een vaderlandse held op zijn kop kunnen schijten, zijn ze helemaal in hun element. Zijn die niet voorhanden, dan pakken ze mijn stoep. Dus kon ik weer aan de slag met de brandslang. Het is een dagelijks ritueel: zij schijten mijn stoep onder, ik maak hem schoon. Het heeft ook geen zin om te proberen dit patroon te doorbreken door onder hun ogen zelf op de stoep te gaan schijten. Ik heb het ’n keer geprobeerd, maar dat brengt duiven in het geheel niet van de wijs. Niet omdat ze snugger zijn, maar juist onzegbaar stom. Ze zien het gebeuren maar komen niet verder dan de constatering 'Hij zit op zijn stoep te schijten.' De logische vervolggedachte 'dus moeten wij hem schoonmaken' komt niet in hen op. Je kunt het vergelijken met een schijnbeweging in het voetbal. Die lukt alleen bij iemand met verstand. De onnozele voetballer begrijpt de beweging niet en blijft gewoon staan, met als gevolg dat je je tegen hem te pletter loopt en nog een vrije trap tegen krijgt ook.

Diezelfde hersenloosheid zorgt er ook voor dat je duiven niet kunt verjagen door ze te laten schrikken. Elke morgen komen bij mij rond half zeven een stuk of twintig kauwen bijeen op het dak boven de slaapkamer om het programma voor de dag door te nemen. Vaak zijn ze het oneens en dan gaat het er luidruchtig aan toe. Eén keer klappen in mijn handen of een luide schreeuw is voldoende om ervoor te zorgen dat ze hun biezen pakken. Bij duiven kun je roepen wat je wilt en je handen helemaal stuk klappen, het helpt geen zier. Het enige wat ze doen is een paar keer knikken omdat ze denken dat ze worden toegejuicht. Ik denk dat ik toch mijn zoon maar eens langs laat komen met zijn geweer. Want tegen dit soort domheid is blijkbaar alleen kruit gewassen.

 
Banner